Persoonlijk

Ik ben onzichtbaar, dus niet ziek

Het heeft even geduurd voor ik dit wilde en durfde te plaatsen. Het is namelijk tot nu toe het meest persoonlijke blog. Ik heb al eerder over mijn ziekte verteld en hierover wat duidelijk geschept. Dit gaat echter dieper in op mijn situatie zelf en mijn proces gedurende een moeilijke tijd in mijn leven; waar ik niet graag aan terug denk.

Om me heen veranderde niks, ik veranderde wel. Ik werd ziek, ik was ongezond en dit was zichtbaar. Ik had veel mensen om me heen, mensen die me aankeken, iets vroegen of gewoonweg naast me stonden in de rij of in de schoolkantine destijds. Ook mijn vrienden, ze zagen me staan daar. Ze hoorde me praten en voelde me bij een ‘knuffel-groet’. Ze wisten niet, maar vermoedde wellicht wel; als ze me niet alleen zagen maar ook echt keken in ieder geval. Want hoe duidelijk ik veranderde is met weinig woorden over te brengen. Het zwarte gat waarin ik in mijn hoofd zakte, was bijna aan de buitenkant te zien en te voelen.

Gevolg? Niks. Nee, niemand zegt iets. Simpele bekenden en vreemden zeggen natuurlijk niet iets, dat doet grofweg niemand. Maar ook vrienden, vrienden van mijn ouders en zelfs mijn ‘beste’ vriendinnen zeiden niks. Ik groef een graf voor mezelf en tegen de tijd dat ik dat niet meer wilde vocht ik voor mezelf – alleen. Niemand uitte zorg, zeiden zelfs hoe mooi ik was. Ik was niet mooi, ik ben niet mooi. Van binnen wellicht – dank daarvoor als je dat vindt – en van buiten was ik voor die bittere tijd wel, maar daarna niet meer. Ik was ziek, ongezond en gewoon niet meer mooi. Precieze beschrijvingen zal ik iedereen besparen maar ik denk dat het idee duidelijk is.

Zo voerde ik mijn strijd alleen, met mijn moeder als grootste vriendin aan mij zijde. Zij wel, zij altijd. Daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Toen alles wat verbeterde en ik er dun, maar niet eng dun, uitzag werd alles onzichtbaar. Niemand ziet iets, terwijl ik nog láng niet op een gezond gewicht was. Dit maakte het óntzettend moeilijk te aanvaarden dat ik nog wel degelijk ziek was en nog wel degelijk ongezond was/eruit zag. Maar niemand keek me raar aan, dan is het toch oké? Dan ben ik vast wel normaal! Of niet?

Nee, een valkuil. Hier haperde mijn herstel destijds ook een beetje. Ik moest doorvechten. De strijd aan blijven gaan ondanks dat ik het soms niet meer zag zit en ondanks dat ik doodop was van mijn strijd.

Gelukkig is er nog een ander die op mij af is gestapt: één vriendin. Ze uitte zorgen, schakelde hulp in. Had het goed voor met me. Ze zag in dat den dergelijke fysieke (en mentale) situatie als het mijne zorgwekkend was. Lieve vriendin, dank je daarvoor. Je bent nog steeds aan mijn zijde. Ook al snap je mijn ‘hoofd’ niet en zal je dat ook nooit volledig begrijpen, je doet je best mij te steunen en stimulerende dingen te zeggen.

Slechts mensen die een ander kennen die in dezelfde situatie zitten als ik of die hier zelf in zitten/hebben gezeten, herkennen iemand met mijn ziekte. Niemand zal hier echter wat van zeggen. Dit is misleidend voor het beeld dat iemand als ik heeft van zichzelf en de wereld. Hierbij wil ik aangeven hoe moeilijk deze situatie herstel maakt maar ook wil ik mensen in mijn situatie motiveren om niet op te geven en te realiseren dat het pas goed is als je werkelijk weer gezond bent én gezond (dus onbezorgd) na kan denken.

Frédérique

Kan je geen genoeg krijgen van mijn geneuzel? Volg dan mijn blog en blijf zo op de hoogte van nieuwe berichten of stalk me via Instagram! 😉
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s